از معلم فرزندتان چه انتظاری دارید؟

قریب به دوماه از مدارس گذشته است. من در این مدت، به شکل‌های گوناگون با والدین در ارتباط بوده‌ام. یک بار در جلسه‌ای رسمی با هم گفتگو کرده‌ایم و بعد به شکل تماس تلفنی یا مراجعه‌ی حضوری ارتباط‌مان ادامه داشته است. گاهی نیز برای هم نامه‌نگاری کرده‌ایم یا پیغام و پسغام فرستاده‌ایم. در اینجا مواردی را ذکر می‌کنم که والدین به طور مشخص مطرح کرده‌اند، بعضی انتظارات ممکن است یک حق باشد، برخی پیشنهاد و یا برخی برخاسته از ناآگاهی باشد، البته پیداست که این موارد، مربوط به کسانی است که آموزش برایشان مهم است. برخی والدین خارج از این دسته‌اند.

آنچه همواره برای والدین مهم بوده است، تکالیف است. بیشتر آن‌ها مایل‌اند فرزندشان تکلیف بیشتری بنویسد. گاهی در این نوشتن، یادگیری مهم است، گاهی هم صرفا مشغول بودن به کاری مهم است و تکلیف را نوعی ابزار سرگرم‌کننده در نظر می‌گیرند.

بعد از این، ارزیابیِ به‌موقعِ تکالیف اهمیت دارد. انتظار دارند که تکالیفی که در شاد ارسال می‌کنند، به‌سرعت بازخورد داده شود. معمولا اگر بعد از یک یا دو ساعت بررسی نشود، حداقل سه یا چهار نفر اعلام می‌کنند که “خانم مرادی پیوی”.

در برخی شرایط که کودک سوگ را تجربه کرده است، یا والدین از یکدیگر جدا شده‌اند، از معلم، محبتِ مادر و یا پدر را انتظار دارند.

در مواردی که کودکان در خانه حرف‌شنوی ندارند، انتظار سخت‌گیری و یا به خودشان دعوا را دارند. گاهی هم انتظار تشویق و ترغیب دارند تا کودک انگیزه‌ی بیشتری برای انجام تکالیف داشته باشد.

معمولا والدین، انتظارات و نظرات خود را به شکل خواسته مطرح می‌کنند؛ به ندرت پیش می‌آید معلم را به عنوان مرجعی قابل اعتماد در امر تعلیم و تربیت بپذیرند، بیشتر خود را یک همکار که به اندازه‌ی معلم یا حتی بیشتر زحمت می‌کشد، می‌دانند و به جای پرسش و یا طرح مساله، راه‌حل خود را ارائه می‌دهند.

شما (اگر فرزندی دارید یا اگر فرزندی داشته باشید) چه انتظاراتی از آموزگار فرزندتان، خواهید داشت؟ جای چه چیزهایی خالی است؟

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.